كه چيزى را از ياد برده است در اين حال آن چيزى فراموش شده است كه فراموش شدنش هم فراموش شده . مريم ( ع ) آرزو مىكرد كه كاش بدين گونه فراموش مىشد و از او اثرى كه چيزى را به ياد كسى آورد باقى نمىماند . / 33 فرزند پسنديده [ 24 ] فَناداها مِنْ تَحْتِها كودك از زير او ندايش داد . در اين كه چه كسى مريم را ندا داده است ميان مفسران اختلاف است آيا اين ندا كننده جبرييل بود ؟ زيرا مريم بالاى تپه‌اى ايستاده بود و جبرييل در فرود تپه و او مريم را از پايين تپه ندا داد . يا ممكن است كه ندا دهنده عيسى بوده . به نظر من ندا كننده فرزند نوزاد او عيسى بوده است . زيرا با سياق سخن قرآن مناسب‌تر است و جبرييل نامش در سياق اين آيات نيامده است . أَلَّا تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا محزون مباش پروردگارت از زير پاى تو جوى آبى روان ساخت . معلوم مىشود كه مريم چون فرزند خود را بزاد به حوادث بعد از زادن مىانديشيد كه آيا مردم به او چه خواهند گفت ؟ آرى اكنون مريم با اين فكر دست به گريبان بود كه چه بكند ؟ به كجا برود ؟ پس نخستين كلمه‌اى كه عيسى به او گفت اين بود كه اى مادر غصهء آينده را مخور . بايد زن در برابر مسئوليتهاى خود در زندگى زناشويى چنين باشد . بعضى هستند كه همواره در اضطراب سرنوشت زندگى كودك خود هستند . مسلم است كه اين دلشوره‌ها كارى نادرست است ، زيرا آن كس كه كودك را آفريده است مادر را براى پرورش او قرار داده و اين مادر مهربان وظيفهء خود را در قبال او انجام خواهد داد . بر ماست كه به جاى آن همه نقشه‌هاى عجيب براى آينده كشيدن در لحظه زيست كنيم . و نبايد لحظهء موجود را با ترس از آينده تباه كنيم كه ترس از آينده و اندوه بر گذشته بسا كه آدمى را از فعاليت باز مىدارد . در اين آيه به جاى « النهر » « سرى » به كار رفته ، زير اين واژه در عربى